Toverhomo, L’ Oreal model, windmachinewonder, aan bijnamen geen gebrek. Hans Klok verplettert Carré met het fonkelnieuwe, avondvullende programma Face the Future. Sappige verdwijn- en wisseltrucs worden afgewisseld met verbluffende decors, waarbij AI en Virtual Reality de boventoon voeren. Hans gaat ervoor, hij verleidt iedereen met een ritje in zijn tijdmachine.

In het jaar 3085, ver verwijderd van het heden, staat de beroemde illusionist Hans Klok voor een cruciale missie. Met drie lenige dames en een groep gespierde mannen reist hij door eeuwen en culturen, op zoek naar de vier elementen: aarde, water, lucht en vuur. Deze zijn nodig om zijn op hol geslagen digitale avatar te stoppen. Om dit klaar te spelen, achtervolgt Klok zijn digitale dubbelganger – een pratend virtual reality masker, geprojecteerd op groot scherm – door de tijd, totdat deze in een fysieke vorm verandert.

Met wapperend haar en witte blouse – bovenste knoopjes open – verovert hij Carré vanaf de eerste seconde. Klok is een entertainer pur sang. Zijn show, met vet Amerikaanse flair, combineert donderende geluidseffecten en indrukwekkende lichtshows. Rechterhand Zarina Potapova, zijn vooraanstaande diva in de magie, doet denken aan de boze heks Maleficent inclusief zwarte cape. Kort na aanvang verschijnt ze uit de eerste toverdoos, later begeleid door Jenily Wagenmakers en Bo Ufkes. De drie zwepen het publiek op, laten je je lippen aflikken; allen excelleren in buigzaamheid en présence.

Face the Future voelt als twee uur dwalen in een snoepwinkel, met muren van Haribo en vloeren van regenbooglolly’s. Klok legt uit dat ieder publiek uit twee groepen bestaat: groep 1 leunt ontspannen achterover en denkt: ‘Laat Klok maar een trucje doen’, terwijl groep 2 kritisch meekijkt en probeert zijn geheimen te ontrafelen. Voor die laatste groep heeft hij slechts één boodschap: ‘Heel veel succes!’

Wereldgeschiedenis
Klok heeft een grenzeloze interesse in de wereldgeschiedenis. Dat wordt duidelijk wanneer hij door verschillende tijdperken reist: van het oude Egypte en de Middeleeuwen tot het Parijs van 1850 en de verre toekomst. Onderweg verzamelt hij de vier verloren elementen te midden van verbluffende decors, van grafkelders tot piramides, terwijl hij door de tijd navigeert in zijn tijdmachine.

De show bevat ook een kritische noot, want wat gebeurt er als de mensheid botst met technologie? In het uitbeelden ervan zijn het de fysieke illusies in samenwerking met zijn assistentes die muziek en decor overstijgen. De ene verdwijnt in een smalle kast met dubbele muren, waar zelfs geen kleuter in past, terwijl de ander spoorloos raakt wanneer Klok een rode doek over haar lichaam drapeert.

Voor de leek: magie draait om tien basisprincipes: verdwijnen, zweven, creëren, transformeren, verplaatsen, doordringen, herstellen, ontsnappen, teleporteren en voorspellen. In deze show blinkt Klok vooral uit in het verdwijnen. Een vrouw stapt in een kist, de gespen worden strak aangetrokken, en bij het openen is ze pats boem opgelost. Zonde is dat de truc zo vaak wordt herhaald dat het publiek gaat verlangen naar meer variatie. ‘Of laat het in godsnaam een hele treincoupé zijn als dit zo doorgaat’, fluistert een chique dame op de elfde rij.

Klok verrast vooral met zijn kleinere, meer poëtische illusies. Bevlogen vertelt hij over de gloeilamp, uitgevonden door Thomas Edison, al was goochelaar Robert Houdin (Leuk feitje: Houdini heeft Houdins naam ingepikt, door er een ‘i’ achter te plaatsen) volgens zijn Franse landgenoten de echte uitvinder van de lichtbron. Klok laat de gloeilamp tot in de zaal zweven, en doet dat samen met zijn collega, een voortreffelijke mimespeler, die zeer waarschijnlijk Kloks onderbewuste speelt. Wat volgt is een romantische passage, waarbij de mimespeler een gelijke vindt in een blauwe damesjurk, bevestigd aan een kapstok. Innemend brengt hij deze ‘fictieve vrouw’ tot leven, danst met haar, kust haar.

Klok is een fantastische beroepsbedrieger. Niet alleen zijn illusies, maar ook zijn feilloze gevoel voor slechte humor (de lekkere variant) sluiten geweldig goed aan bij ‘het merk’ Hans Klok. Alleen hij komt weg met opmerkingen over ‘een avondje klok kijken’ en domme blondjes. Ook al serveert de top-illusionist aan het eind geen bijzondere klapper, samen met zijn vrouwen is hij er om te blijven. Veni, vidi, vici, aldus Julius Caesar. Ik kwam, ik zag, ik overwon.

Foto’s: Roy Beusker

Bron: Theaterkrant.nl

Door: Nik Waldram en Frens te Kiefte

Hoe de Hans Klok van de toekomst eruitziet blijft ongewis, maar in het heden is hij nog altijd een overrompelende showman.

In de nieuwe voorstelling ‘Face the Future’ gaat illusionist Hans Klok de strijd aan met een kunstmatige intelligentie-variant van zichzelf. De AI-bot (in de persoon van een anoniem masker en donkere stem) met de naam ‘Hans Lok’ heeft als doel de echte Klok te vernietigen en in de toekomst zijn lichaam over te nemen. Om deze digitale dubbelganger te verslaan reist de fysieke illusionist naar het verleden en de toekomst. In verschillende tijdperken vindt hij de elementen: aarde, water, lucht en vuur.

Nadat assistent Kevinski (in de persoon van silent comedian Kevin Gorczyński) de verzamelde elementen volgens Kloks instructies “op het juiste moment, op de juiste plaats” in positie brengt, verdwijnt de AI-illusionist voorgoed.

Dat dit verhaallijntje tot op het ongemakkelijke af simpel is uitgesponnen, mag blijken uit de bovenstaande quote die in feite de simplistische climax van het verhaal vormt.

Hoe weinig de rode draad an sich ook overtuigen kan, het is niet waar de show om draait. Want live in actie op het theaterpodium – in dit geval dat van Koninklijk Theater Carré – heeft Hans Klok nog niks aan kracht ingeboet.

Met zijn (over)bekende illusies en showmanship zweept hij het publiek op tot ware ovaties. Elke verschijnende of verdwijnende Diva of Magic leidt tot hoorbare verbazing. Klok hoeft maar zijn vuist op de steken na een geslaagde truc – met telkens weer die triomfantelijke blik alsof hij zelf ook verbaasd is – en het publiek klapt enthousiast mee. Op deze golven van enthousiasme vliegt de avond snel voorbij.

Na twee bekende illusies als opwarmertje, zelfs de muziek en choreografie zijn in twintig jaar niks veranderd, neemt de AI-bot Hans Kloks eeuwige repertoire op de hak: “Nog altijd dezelfde trucs, dezelfde grappen? Ik zie vooral een oude, vermoeide Klok.”

Forever young

Deze zelfreflectie biedt in theatraal opzicht een van de interessantste aanknopingspunt. Nu de jaren gaan tellen, klinkt vaker de vraag hoelang hij de ‘mooi boy’ stijl volhoudt. Zijn eigen antwoord op deze vraag: ‘een oude klok vergaat niet’. En daarom mogen we gewoon genieten van de razendsnelle Hans Klok die overduidelijk nog niet aan energie heeft ingeboet.

De ondertitel van Face the Future zou dus ‘Forever Young’ kunnen zijn. Dat geldt niet alleen voor Hans Klok zelf, maar zeker ook voor zijn vaste Diva of Magic Zarina Potapova. De Russin met een balletachtergrond, vormt een waardige evenknie voor de dominante podiumpersoonlijkheid van Klok. Elke blik of handgebaar is raak en laten je graag overgeven aan de wereld van schijn en illusie.

Dat karakter, het ware artiest-zijn, straalt af van alle assistenten en dansers die op het podium verschijnen en even snel weer verdwijnen. Ook op de dramaturgisch zwakke momenten waarin de verhaallijn wat geforceerd over komt, is de ‘performance’ overtuigend. Het strakke lichtontwerp, dito choreografie en sfeervolle set-designs, versterken de performance. In de regie van Stanley Burleson staat Kloks gezelschap weer in de stralende lijst die het verdient.

Blackstone en Moretti; magische historie in 2024

Af en toe knispert naast het showgeweld ook echte magie in de zaal. Dat gevoel ontspringt bijvoorbeeld wanneer Klok de beroemde gloeilamp van Harry Blackstone over het podium en kort door de zaal laat vliegen. Dat kleine lampje, zo bekend en toch zo abnormaal wanneer het eenzaam in de lucht zweeft, creëert een romantisch filmische sfeer.

Maar denk ook aan de grote gaasdoek-constructie, waarin Hans de ene na de andere assistent laat verdwijnen.

Een andere zeldzame klassieker is de ‘zwaardendoos van Moretti’. Geen ingewikkelde toestellen maar gewoon een kartonnen box met de illusionist erin, en twee vrijwilligers uit het publiek die ogenschijnlijk lukraak stevige zwaarden door de wanden spietsen. Wanneer de zwaarden weer geweken zijn en de doos opent, blijkt Hans Klok zich ook nog te hebben verkleed tot stuntman annex spreekstalmeester.

Dat de daaropvolgende rariteiten-circus-sfeer eerder extreem nostalgisch aandoet dan futuristisch – volgens het verhaal zitten we intussen in het jaar 2095 – verklaren we dan maar met het feit elke oude trend vanzelf weer hip wordt. En sommige fenomenen zijn gewoon tijdloos, zo bewijst de honderd jaar oude Moretti-truc.

Groots en kleiner werk

Het immense videoscherm is een enorme meerwaarde in de show. Haarscherpe beelden creëren de juiste setting. Het scherm faciliteert scènes van grootsheid, maar het is ook bij machte om op de juiste momenten kleinere ‘nachtclub-achtige tafereeltjes’ te laten ontstaan.

Het grote versus het kleine is überhaupt een wisselwerking die gedurende de avond meermaals terugkomt. Hans laat naast het illusie-geweld ook een aantal verrassende kleinere goocheltrucs zien. Denk daarbij aan kaarttrucs die voor de grote theaterzaal te volgen zijn via een videoscherm. Dat die beelden redelijk old-skool worden gemaakt door een cameraman die op het podium staat, terwijl daar – in lijn met de voorstellingthematiek – ook modernere en minder pontificale oplossingen voor zijn: dat zien we door de vingers.

Wat we minder door de vingers zien, is die ene pijnlijke fout van een van de Divas of Magic. Tijdens het enige kledingillusie-moment in de voorstelling klopte haar timing tijdens de première niet. Een vol Carré kon daardoor in vol ornaat het geheim van ‘the quick change’ zien. Aan de andere kant: zitten we stiekem niet allemaal een héél klein beetje in de zaal in de hoop geheimen te ontrafelen?

Kevinski steelt de harten

Het mag dan vooral een Hans-show zijn, het publiek sluit clown Kevinski in haar hart als meest liefdevolle bijrol in de voorstelling. De mimespeler en komiek speelt Hans’ assistent in het verhaal en vormt in de praktijk een fijne tegenhanger voor de bombastische Vegas-energie. Als tweede rode draad drentelt Kevinski – de artiestennaam van Kevin Gorczyński –bewegelijk door de scènes en persifleert zijn eigen mimespel wanneer hij opeens toch blijkt te kunnen praten om Klok de les te lezen. In een lieve eenzame solo etaleert hij pas echt zijn eigen clownstalenten en vallen zowel de lach als liefdevolle bijval vanuit de zaal hem ten deel.

En zo biedt Face the Future toch een interessant inzicht. Juist in de tijd van kunstmatige intelligentie en media-(on)werkelijkheid, bewijst uitgerekend de schijnwereld van een illusieshow dat échte emotie ontstaat uit een échte performance. Zoals Klok het vlak voor de finale kernachtig samenvat: het echte wint altijd van het onechte, geen virtuele realiteit kan live entertainment vervangen.

De illusionist bewijst boven alles vooral een levensechte artiest bij uitstek te zijn. Dat een uitverkocht Carré bij de finale direct opveert voor een staande ovatie mag – ondanks de zwakke dramaturgie – eigenlijk geen verrassing heten.

Bestaat mijn baan over tien jaar nog wel, gezien de razendsnelle ontwikkelingen op AI gebied? Ook bij illusionist Hans Klok spookt die vraag door zijn hoofd. Dat gegeven neemt hij op de hak in zijn nieuwe show Face the future, waarin hij het gevecht aangaat met zijn digitale dubbelganger.

© Roy Beusker

Hans Klok staat met Face the future in Carré en zal daarna door het land toeren.

Na zijn teleurstellende Vegas-avontuur wilde Klok nog één keer iets groots maken, iets neerzetten wat nog nooit iemand heeft gezien. Met nieuwe illusies en onder regie van choreograaf/musicalacteur Stanley Burleson. En dan het liefst ’thuis’ in het ’heilige’ Carré, de plek waar zijn helden als Josephine Baker, The Jacksons, Herman van Veen, Toon Hermans en alle wereldcircussen hebben gestaan.

Hans Klok in familievoorstelling Face the future

Als oplossing voor de uitdagingen van een illusionist in deze tijd ontwikkelt Hans Klok in de familievoorstelling Face the future een online avatar. Deze zelfdenkende kloon vergaart alleen steeds meer macht en verwordt tot zijn betere versie. Zo is Hans Lok – zelfs zijn artiestennaam is geschikter – ereburger van Vegas, Klok van Texel. Lok is het gezicht van cosmeticamerk L’Oréal, Klok van de Kruidvat. Daarbij is Lok vernieuwend, snel en lijkt hij onverwoestbaar. Pas in de toekomst zal de avatar een fysieke vorm aannemen en kan de 55-jarige illusionist zijn tegenstander proberen te deleten.

Een tijdcapsule brengt hem van het oude Egypte in 4000 v. C., naar uiteindelijk de toekomst. De gigantische ledschermen in het decor en het lichtontwerp geven een extra dimensie aan de tijdreis en de special effects. Tussendoor passeren meesterlijke illusies de revue. Zo tovert Klok, bekroond met de titel The World’s Fastest Magician, zijn Magic diva’s net zo vlug tevoorschijn als dat hij ze laat verdwijnen. Maar ook onnavolgbare wisseltrucs, ontsnappingen, Klok die meermaals wordt opgesloten en doorkliefd met zwaarden, laten de bezoeker confuus achter. Met als een van de hoogtepunten de zwevende kartonnen doos waar de illusionist vervolgens uit opduikt.

Tekst gaat verder onder de foto

© Roy Beusker

Hans Klok is natuurlijk geen acteur, maar door de flinke dosis humor (met hier en daar een oubollige woordgrap), zelfspot en zijn relativeringsvermogen tussen de magische momenten door, is dat ergens ook wel grappig. Het mag ook, want zoals Klok is er maar één. Zijn enthousiasme en het plezier waarmee hij op het podium staat werkt aanstekelijk.

Mimespeler Kevin Gorczynski

Kevin Gorczynski verdient een speciale vermelding. Een mimespeler van grote klasse, die eerder al doordrong tot de finale van Holland’s got talent en in Cirque du Soleil stond, fungeert als de rechterhand van de illusionist. Samen proberen zij het kwaad te bestrijden en geven hiermee de boodschap af dat live entertainment altijd zal blijven bestaan en elke hologram zal doen verbleken. En dat deze oude Klok tijdloos is.

✭✭✭✭

Bron: DeTelegraaf

Door Andy Doornhein – foto’s Roy Beusker

In 2011 stond Hans klok voor het eerst in Koninklijk Theater Carré met de show “Circus Hurricane” om dit later in 2013 over te doen met  “The New Houdini” en in 2016 voor de laatste keer met “House of Horror”.  Drie Nederlandse shows die meer dan succesvol te noemen waren. Hierna vertrekt Klok in 2020 naar Las Vegas voor een avontuur dat 10 jaar zou gaan duren. Maar helaas Covid liet dit plan volledig in duigen vallen. Na een tour met een  theatertent en The Harbour Club onder de naam “Hans Klok & Friends” is  werelds snelste illusionist teruggekeerd in Carré.

In “Face The Future “ moet Hans Klok het opnemen tegen zijn eigen digitale dubbelganger (online Avatar) Hans Lok. Dit alter ego moet hem gaan helpen bij de uitdagingen die de moderne tijd met zich meebrengt. Echter Lok begint langzaam maar zeker het leven van Hans Klok over te nemen.  Als hij niet op tijd de vier elementen aarde, water, vuur en lucht weet te bemachtigen dan zal de dood van onze geliefde illusionist het einde betekenen van deze voorstelling en zal de mensheid het verder moeten doen met Hans Lok. Om deze elementen te vinden zal Klok een reis door de tijd gaan maken. Die reis maakt hij niet alleen maar met zijn hulp en toeverlaat Kavinski (Kevin Gorczyński). Deze goede man kan helaas niet praten, wat als mimespeler geen probleem is.

In 8 jaar tijd is er in de theatertechniek een hoop veranderd. Vooral op het gebied van achtergrond projecties zijn er enorme stappen gemaakt. Klok maakt daar in “Face The Future” op een weergaloze manier gebruik van. De show start met zijn bekende acts, waarin op razendsnelle wijze zijn assistentes uit verschillende objecten tevoorschijn komen en weer verdwijnen. Daar is Klok om bekend en de uitvoering van deze acts is absoluut van het allerhoogste niveau. Zijn digitale alter ego Hans Lok, krijgen wij als een projectie van een gouden masker te zien. De musicalliefhebbers zullen de krachtige stem van dit karakter meteen herkennen als die van Stanley Burleson. Een prachtige indringende warme stem. Waarom de stem in de intro dan in het Engels moest, ontgaat mij een beetje.
Het paneel op de achtergrond, wat uit twee beweegbare, hoge resolutie LED-schermen bestaat, speelt een belangrijke rol in de belevenis van deze nieuwe show. Hier krijgt het publiek fantastische animaties te zien. Beelden die mij telkens hebben doen verbazen en die mij dieper en dieper het verhaal in hebben gezogen. Een nieuwe drie dimensionale toneelwereld wordt hier voor mijn ogen met deze moderne technieken gecreëerd.  De combinatie van beeld en geluid zijn van een ongekend hoog niveau.

De echte Hans Klok fan zal werkelijk alle illusies in deze voorstelling gaan herkennen. Maar in de context van het verhaal hebben zij allen een compleet andere lading gekregen. Het is zeker geen oude wijn in nieuwe kruiken. De opbouw en de plaatsing van de acts zijn zeer goed gebalanceerd in de voorstelling verwerkt. Hierdoor is de show een compleet nieuwe ervaring geworden, van grote illusies tot en met kleine intieme goocheltrucs. In “Face The Future” laat Hans Klok zien dat hij het allemaal nog steeds beheerst en misschien zelfs wel beter is geworden.

Het uitvoeren van een show zoals deze is topsport te noemen. Ondanks de uiterst fysieke inspanningen mag de concentratieboog niet verslappen. Één foutje, kan bij sommige illusies al fataal zijn. De spanningsboog blijft tot en met de laatste seconde gespannen staan.

Een ander vertrouwd beeld zijn de Diva’s of Magic, de assistentes van Klok die al jaren met hem mee toeren, Zarina Potapova, Jenily Wagenmakers en Bo Ufkes. In mijn gedachte is Nathalie Hoop er ook altijd nog bij. Nathalie overleed in 2020 aan de gevolgen van baarmoederhalskanker.  De energie die gecreëerd wordt door deze mensen op het podium is adembenemend.

Kevinski is een zeer aangename toevoeging aan deze intens spectaculaire show. Het mime spel van Kevin Gorczyński is van topklasse en staat ver van de traditionele mime af. Uiteraard zitten hier ook herkenbare componenten in zoals de onzichtbare muur, maar nu met een komische kwinkslag.

Regisseur Stanley Burleson heeft van al die verschillende componenten in deze show een prachtig geheel weten te maken. Wat volgens mij, met een vakman als Hans Klok, soms geen makkelijke opgave moet zijn geweest.

Ik kan niet anders concluderen dat met “Face the Future” Hans Klok terecht weer op het grote podium van Koninklijk Theater Carré mag spelen. “Face The Future” is, wat mij betreft, absoluut de beste show die Hans Klok ooit gecreëerd heeft.

Bron: Theaterparadijs.nl

Op 23 mei hebben Hans Klok & team een zeer bijzondere bezoeker mogen verwelkomen in de Olympiahalle in München.
Hans voelde zich enorm vereerd dat Dolore Fischbacher met haar 82 jaar de moeite had genomen om zijn show te bezoeken.
“ Na afloop hebben we samen mooie herinneringen aan haar broer Siegfried en partner Roy opgehaald, aldus Hans”.